Κάθε γονιός θέλει να βλέπει το παιδί του χαρούμενο. Είναι φυσικό, σχεδόν αυτονόητο. Η χαρά μας ανακουφίζει, μας γλυκαίνει και μας δίνει την αίσθηση ότι όλα πάνε καλά.
Όμως, πολλές φορές, αυτή η επιθυμία να διατηρείται το παιδί σε μια μόνιμη ευχάριστη διάθεση οδηγεί στο να αποφεύγουμε, χωρίς να το καταλαβαίνουμε, τα δύσκολα συναισθήματά του.
Όταν το παιδί λυπάται, θυμώνει, απογοητεύεται ή φοβάται, νιώθουμε συχνά την ανάγκη να «διορθώσουμε» την κατάσταση γρήγορα. Να του πούμε κάτι παρήγορο, να βρούμε μια απασχόληση, να μετακινήσουμε την προσοχή του σε κάτι ευχάριστο.
Κι όμως, αυτά τα συναισθήματα δεν είναι εχθροί στη ζωή του παιδιού αλλά μέρος της. Είναι μηνύματα από τον εσωτερικό του κόσμο που χρειάζεται να ακουστούν, όχι να προσπεραστούν γρήγορα.
Στη ροή της καθημερινότητας, εκεί που ξεσπούν οι εντάσεις και οι μικρές απογοητεύσεις, το παιδί μαθαίνει πώς να αντιμετωπίζει τη ζωή. Αν εμείς βιαζόμαστε να εξαφανίσουμε τα δύσκολα συναισθήματα, τότε χωρίς να το θέλουμε, του διδάσκουμε πως αυτά είναι ανεπιθύμητα. Πως πρέπει να τα κρύβει, να τα καταπνίγει ή να τα αποφεύγει.
Μεγαλώνοντας, αυτό το παιδί μπορεί να δυσκολεύεται να διαχειριστεί συγκρούσεις, να νιώθει εύθραυστο απέναντι στις αλλαγές, ακόμη και να τρομάζει μπροστά στη στεναχώρια.
Η αληθινή συναισθηματική δύναμη, όμως, δεν χτίζεται ξεχνώντας τα δύσκολα μα περισσότερο όταν έχουμε δίπλα μας έναν άνθρωπο που μας αντέχει μέσα σε αυτά.
Όταν ο γονιός σταθεί δίπλα στο παιδί, χωρίς να το πιέσει να ηρεμήσει αμέσως, χωρίς να προσπαθήσει να «λύσει» αυτό που νιώθει, αλλά είναι παρών, διαθέσιμος και ήρεμος, τότε το παιδί νιώθει κάτι πολύ σημαντικό: είμαι ασφαλές όπως είμαι. Μαθαίνει ότι η λύπη δεν απειλεί τη σχέση, ότι ο θυμός δεν σπάει την αγάπη, ότι το κλάμα δεν σημαίνει αδυναμία. Έτσι αρχίζει να εμπιστεύεται τον εαυτό του και μαθαίνει ότι μπορεί να αντέχει τα συναισθήματά του αντί να τα φοβάται.
Και όταν ένα παιδί μάθει να αντέχει αυτό που νιώθει, τότε μεγαλώνει ένας άνθρωπος με ανθεκτική καρδιά. Ένας άνθρωπος που μπορεί να προχωρά, να σηκώνεται, να συνεχίζει, όχι επειδή δεν πληγώνεται αλλά επειδή ξέρει ότι μέσα στον πόνο υπάρχει δρόμος.
Δεν είναι στόχος να μεγαλώσουμε παιδιά που είναι πάντα χαρούμενα. Είναι στόχος να μεγαλώσουμε παιδιά αληθινά, που ξέρουν ότι έχουν θέση και αξία σε κάθε τους κατάσταση, παιδιά που δεν φοβούνται να νιώσουν.
Και αυτή είναι η πιο βαθιά μορφή αγάπης: να προσφέρουμε χώρο, παρουσία και αποδοχή σε όλο το εύρος της ανθρώπινης καρδιάς.
